ΙΔΗ

Σάββατο 29 Ιουνίου 2019

ΝΗΣΙΔΕΣ ΠΑΞΙΜΑΔΙΑ

Του ορειβάτη Δακανάλη Μανόλη

Οι Νησίδες Παξιμάδια ξεφυτρώνουν μέσα από τη θάλασσα, ανοιχτά του Κόλπου της Μεσαράς σαν δυο τεράστιοι πέτρινοι γίγαντες, είναι άνυδρα και ακατοίκητα. Χωρίζονται μεταξύ τους με ένα στενό δίαυλο θάλασσας, που ονομάζεται Μπο(υ)γάζι και το συνολικό τους μήκος φθάνει τα 3 χιλιόμετρα. Είναι πολύ κοντά το ένα με το άλλο και εμφανίζονται από μακριά ως ένα ξαπλωμένο ελεφαντάκι στη θάλασσα. Η πρόσβαση στα παξιμάδια γίνεται με καΐκια από την Αγία Γαλήνη7,5 μίλια και από το λιμάνι του Κόκκινου Πύργου 9 μίλια.

Το πρώτο ανατολικό νησί Παξιμάδια 1 είναι μικρότερο, διαθέτει 4 μικρές παραλίες με χρωματιστά βότσαλα, πεντακάθαρα κρυστάλλινα νερά και η πιο δημοφιλής είναι η μεγαλύτερη νότια παραλία κατάλληλη για κολύμβηση.

Στην αρχαία Κρήτη τα νησιά ανήκαν στη Φαιστό και ονομάζονταν Διόνυσοι. Σύμφωνα με την παράδοση η Θεά Άρτεμις και η Βιτόμαρτις κυνηγούσαν στα Παξιμάδια, ενώ εδώ φυλακίστηκαν ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος.

Μια διμοιρία ορειβατών του Ορειβατικού Συλλόγου Μοιρών στις 23-6-2019 με αρχηγό το Μανώλη Σαββάκη, επιβιβαστήκαμε στο καΐκι «ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΑΝΩΛΗΣ». Ο καπετάνιος από το λιμάνι του Κόκκινου Πύργου έβαλε ρότα και αρμενίσαμε για τα νησιά Παξιμάδια. Η θάλασσα αγρίεψε με βόρειους ανέμους, σηκώθηκαν κύματα και ύστερα από μιας ώρας ταξιδιού, προσεγγίσαμε στην άγρια ανατολική βραχώδη παραλία στα Παξιμάδια 1 και αποβιβαστήκαμε οι μισοί ορειβάτες.

Η ανάβαση για την κορφή ήταν πολύ απότομη και γίνονταν κυρίως ανάμεσα σε σκίνους, αγκαραθιές και φρύγανα. Στην κορφή του νησιού (υψ200μ) φθάσαμε μετά από μιας ώρας κοπιώδους πορείας με τη συνοδεία αμέτρητων γλάρων. Επίσης στο νησί ενδημούν αγριοκούνελα, ποντίκια και διάφορα πουλιά. Και τα δύο νησιά είναι γλαρονήσια, στα οποία φωλιάζουν και αναπαράγονται όλοι οι γλάροι της περιοχής. Την περίοδο αυτή υπήρχαν χιλιάδες γλαράκια, τα οποία έχουν γίνει λεία στα γεράκια και άλλα αρπακτικά πουλιά. Βρήκαμε στο διάβα μας αμέτρητα θύματα, αλλά αυτή είναι η ισορροπία της φύσης.

Η θέα από εκεί πάνω ήταν μοναδική και το αχόρταγο μάτι δεν προλάβαινε να σαρώνει τα νότια παράλια της Κρήτης, τον Ψηλορείτη, τον Κέντρο, τη Βουβάλα και το Σιδέρωτα.

Η κάθοδος κράτησε περίπου μισή ώρα και το πλεούμενο μας μετέφερε στη νότια δημοφιλή παραλία του νησιού με τα πολύχρωμα βότσαλα, στην οποία συναντήσαμε τα υπόλοιπα άτομα. Εκεί στα γαλαζοπράσινα νερά του όρμου απολαύσαμε το μπάνιο μας και χαλαρώσαμε. Το μεσημέρι γευτήκαμε τσιπούρες ψημένες στα κάρβουνα, σαλάτες και πολλά άλλα εδέσματα. Η περιποίηση ήταν άψογη πλούσια και ευχαριστούμε πολύ τον καπετάνιο Νικόλα Τζαγκαράκη και το προσωπικό του.

Το απομεσήμερο το καΐκι έβαλε πλώρη για τον Κόκκινο Πύργο από το δυτικό νησί Παξιμάδια 2, το οποίο είναι μεγαλύτερο, στενόμακρο με τη δική του άγρια φυσιογνωμία. Η μορφολογία του νησιού είναι πολύ άγρια με κατακόρυφους επιβλητικούς βράχους ύψους περίπου 70 μέτρων. Διαθέτει την παραλία το «Βαρκάκι», στην οποία αγκυροβολούν οι ψαράδες, όταν έχει φουσκοθαλασσιά. Αμφότερα τα νησιά έχουν πάρα πολλά είδη πετρωμάτων με διαφορετικούς χρωματισμούς.

Περνώντας το ακρωτήρι «Σακουλέβας» στη δυτική μεριά του νησιού η θάλασσα αγρίεψε με δυνατό βοριά και μεγάλα κύματα. Το καΐκι λικνίζονταν δεξιά και αριστερά, τα κύματα το κτυπούσαν αλύπητα και πολλές φορές μας έβρεχαν στο κατάστρωμα.

Ήταν μια φανταστική κρουαζιέρα κατά γενική ομολογία και όλοι μείναμε ευχαριστημένοι και ενθουσιασμένοι από την επίσκεψη μας στα Παξιμάδια, που τους δώσαμε ζωή έστω και για λίγες ώρες.

Από το κατάστρωμα αποχαιρετούσαμε τα νησιά, που όλο και απομακρύνονταν από εμάς.-

«Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει, Κι από τα μάτια σβήνει η στεριά.

Μες στα κατάρτια πετούνε οι γλάροι. Κι εγώ σου λέω έχε γεια». (Βασιλειάδης, Περιστέρης, Μεϊμάρης).

Eν πλώ.

Για τα Παξιμάδια

Στον Τιτανικό

Μεσοπέλαγα αρμενίζω.

Αποβίβαση για την κορφή.

Ανηφορικό Λούκι.

Γλάροι παντού.

Οι εξερευνητές του νησιού.

Βόρεια πλευρά του νησιού.

Στην κορφή του νησιού.

Προς τη δυτική μεριά.

Στην κορφή.

Ο κυριάρχος του νησιού.

Στην κορυφογραμμή

ο Δίαυλος στα δυο νησιά.

Νότια πλευρά.

Κρυστάλλινα νερά.

Νότια πλευρά.

Η μεγάλη παραλία

Αποβίβαση.

Τάλως φύλακας των νησιών.

Όμορφη παραλία μς πολύχρωμα βότσαλα

΄Έτοιμο το σέρβις.

Καλή Όρεξη.

Καλή διασκέδαση.

Πετρώματα

Και τώρα ξεκούραση

Επιβίβαση για αναχώρηση

Το μπογάζι.

Όρμος Βαρκάκι.

Ακρωτήρι Σακουλέβας.

Φουσκοθαλασσιά.

Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2018

ΒΟΥΤΙΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ ΣΤΟ ΚΕΝΟ

ΒΟΥΤΙΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ ΣΤΟ

ΓΩΝΙΑΝΟ ΦΑΡΑΓΓΙ

Του Δακανάλη Μανόλη πρώην αγρονόμου

Ένα τραγικό συμβάν που χαρακτηρίστηκε με μαύρο χρώμα στη μνήμη των Ανωγειανών, ήταν η πτώση στο Γιωνιανό Φαράγγι του λεωφορείου που εκτελούσε τη γραμμή Κυλιστός–Ηράκλειο. Στη θέση Κυλιστός (6 χιλιόμετρα από τα Ανώγεια) στη συμβολή των δρόμων Ανώγεια-Καμαριώτης ήταν τότε το τέρμα του δρόμου, γιατί ο δρόμος προπολεμικά δεν έφτανε στα Ανώγεια, πήγε το 1949.

Οι Ανωγειανοί έφταναν ή έφευγαν από τον Κυλιστό με τα πόδια, με τα ζώα ή με τη βοήθεια αγωγιατών, που την εποχή εκείνη ήταν ένα επικερδές επάγγελμα. Στον Κυλιστό υπήρχε ένα Χάνι κτισμένο από πέτρα με οροφή από δώμα (χώμα), που υποδέχονταν τους επιβάτες μέχρι να αναχωρήσουν με το λεωφορείο για το Ηράκλειο.

Στις 13 Αυγούστου του 1934 μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα ξεκίνησε το λεωφορείο γεμάτο επιβάτες για το Ηράκλειο. Στα μέσα του Γωνιανού Φαραγγιού στη θέση «Σπηλιάρα» ο χάροντας καραδοκούσε να πάρει μαζί του τέσσερις επιβάτες. Κατά μια πληροφορία που μου έχει αναφερθεί από παλιούς Ανωγειανούς το λεωφορείο πήγε αριστερά του δρόμου και οι αριστεροί τροχοί του μπήκαν στη βάγκα. Ο οδηγός Κώστας Σταυρακάκης ή Κωστάκης έκανε πολλές προσπάθειες, να επαναφέρει το αυτοκίνητο στο δρόμο πατώντας το γκάζι, αλλά δεν τα κατάφερε. Ο Σταυρακάκης Λευτέρης από τα Ανώγεια κάθονταν στο πρώτο κάθισμα, φοβήθηκε ότι θα συμβεί κάτι κακό, άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω κρατώντας στα χέρια του ένα καλάθι γεμάτο αυγά. Ο οδηγός στη συνέχεια σε μια ύστατη προσπάθεια πάτησε πολύ γκάζι, το αυτοκίνητο βγήκε απότομα στο δρόμο, δεν μπόρεσε να το ελέγξει και καρφώθηκε στον απότομο γκρεμό βάθους εκατό και πλέον μέτρων.

Το αυτοκίνητο έφτασε μέχρι το ποτάμι με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους οι Ανωγειανοί Σταυρακάκης Μανώλης ή Μερτζανοζαχαράκης, Κεφαλογιάννης Γιάννης ή Τσουρογιαννάκης, Σαλούστρος Γιώργης ή Κεχρής και από το χωριό Καμαριώτης ο Κώστας Στρατήγης ή Λιόντας, ενώ το επτά μηνών παιδί του βρέθηκε πάνω σε ένα χαράκι (βράχο) ζωντανό. Είχε τάξει να βαφτίσει το παιδί του στην Παναγία στο χωριό Γάζι. Ο οδηγός του λεωφορείου κτύπησε στο πόδι και στο χέρι, ενώ ο Ανωγειανός Μανούσος Νέαρχος ή Γιανεράκης έσπασε το χέρι του, οι λοιποί έπαθαν μικροτραυματισμούς. Αν κρίνουμε από την αγριότητα της χαράδρας που έπεσε το λεωφορείο, τα θύματα ήταν περιορισμένα. Χαρακτηρίζεται δε από το σοβαρότερα τροχαία ατυχήματα της Κρήτης για την εποχή εκείνη.

Το κακό μαντάτο έφτασε στα Ανώγεια και αρκετοί Ανωγειανοί πήγαν στον Κυλιστό και περίμεναν να μάθουν νέα για τους ανθρώπους τους. Η Κρυστάλλι η σύζυγος του Μερτζανοζαχαράκη έμαθε το κακό μαντάτο για το σύζυγο της και αγωνιούσε για το μέλλον της οικογένειάς της και ένα αγωγιάτης της είπε: « Είντα στενοχωράσαι μπρε. Το κοπέλι μαντρατζάκι, ο Ζαχάρης αγωγιάτης στο τέρμα. Σπάγος (σπάγκος) η δουλειά !» Τα λόγια αυτά έμειναν παροιμία και τα έλεγαν οι Ανωγειανοί, όταν ήθελαν να δηλώσουν τη σιγουριά για τη δουλειά τους.

Ο Μερτζανοζαχαράκης πιάστηκε αιχμάλωτος το 1922 στη Μικρά Ασία και κλείστηκε με πολλούς άλλους στο Κάστρο Αφιόν Καραχισάρ. Δραπέτευσε μαζί με μια ομάδα και μετά από 92 μέρες κακουχιών, πείνας και μεγάλων κινδύνων, έφθασε μόνος του στο Γαλλικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη. Δεν πίστευαν στα μάτια τους οι Γάλλοι, τον τάισαν τον έντυσαν και μόλις έφτιαξε λίγο τον έστειλαν στην Αθήνα.

Παραθέτουμε το ποίημα της Ανωγειανής λαϊκής ριμαδόρου Ευαγγελίας Εμμ. Σαλούστρου ή Φραγκιαδοβαγγελιάς σχετικά με την πτώση του λεωφορείου.

Ακούσετέ με να σας πω τι έγινε στ΄Ανώγεια,

τέθοιο βαρύ δυστύχημα δεν έγινε ακόμα.

Ανωγειανοί εφύγανε δια να παν στη Χώρα,

στ΄αμάξι μέσα μπήκανε το δρόμο,

άραγες εσκεφτήκανε, πως χάνουνε τον κόσμο?

Όταν επλησιάζανε΄στην έρημη Σπηλιάρα,

Ο χάροντας εφάνηκε, τους έπιασε τρομάρα.

Όσον επλησιάζανε , ο χάροντας σιμώνει,

Τ΄ αμάξι τους εγκρέμισε, ευθύς τους θανατώνει.

Τ΄ αμάξι εγκρεμίστηκε άθελα του σοφέρη

Κι αυτός ετραματίστηκε στο πόδι και στο χέρι.

Τέσσερις σκοτωθήκανε, ο κόσμος αποθαίνει,

Το τέλος που εκάμανε, όλος ο κόσμος κλαίει.

Κορμιά κομμάθια έγιναν και πιάσανε τα πλάγια

και τα τσουβάλια γέμιζαν σάρκες, οστά κεφάλια.

Αυτά τα έρημα βάσανα τους ήσανιε γραμμένα,

Βαστούσαν εκατό αυγά δεν έσπασε κανένα.

Μέσα στ΄ αμάξι ήτανε εφτά μηνών παιδάκι,

Αζωντανό ευρέθηκε μέσα σ΄ ένα χαράκι.

Του Λιόντα ήταν το παιδί και το χε μελετήσει

στην Παναγία επήγαινε να πα΄ να το βαφτίσει.

Κι αυτός δεν αξιώθηκε, σκοτώθη στη Σπηλιάρα

Και το παιδί αβάφτιστο επόμεινε στη μάνα.

΄Πο ΄κει θα καταλάβετε, πως ήτανε γραφτό του

Σ΄ αυτό το έρημο βουνό να γίνει ο θάνατός του.

Απής τους τσουβαλιάσανε και βγάλα ντζι στο δρόμο

σ΄ άλλο αμάξι μπήκανε, με φόβο και με τρόμο.

Οπίσω τους γυρίσανε με μάθια δρακρυσμένα

άντρες, γυναίκες και παιδιά στο Τέρμα περιμέναν.

Ο Λιόντας ξενοχωριανός από τον Καμαριώτη

και άλλοι τρεις Ανωγειανοί που χάσανε τη νιότη.

΄Ηταν ο Γιώργης του Κεχρή και ο Τσουρογιαννάκης

κι ο τρίτος ονομάζονταν Μετρτζανοζαχαράκης.

Από εκεί τσι πήρανε στα τρία τα φορεία,

στ΄ Ανώγεια μέσα ήτανε πολύ στενοχωρία.

Στην εκκλησιά τους βάλανε, μέσα στον ΄Αι – Γιάννη

και το κοινό του έκαμε το νεκρικό στεφάνι.

Στην εκκλησιά τους βάλανε για να τους μονοψάλλουν

σαν αδελφούς τσι τρεις μαζί στον τάφο να τους βάλουν.

Τρεις λόγους των εβγάλανε που ήσαν δοξασμένοι,

γιατί κι οι τρεις στον πόλεμο ήταν αγωνισμένοι.

Και από κει τους πήρανε να πάνε να τους θάψουν

και στην Αγία Παρασκευή να παν να τους ΄ποκλάψουν.

Να κλαίτε όλ΄ οι χωριανοί και συγγενείς και φίλοι

γιατί τους μονοθάψανε με μαραμένα χείλη.

Να κλαίτε όλ΄ οι χωριανοί, όσοι κι αν τους θυμάστε

Ωστόσο να είστ΄ αζωντανοί πρέπει να το διγάστε.

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΑ: μαντρατζάκι = παιδί που μεταφέρει το φαγητό και τα εφόδια στο μητάτο. Σπάγος= σπάγκος η δουλειά, τα πράγματα πάνε καλά. Χώρα= Ηράκλειο. Παναγιά= Παναγία της Τήνου. Απής= όταν, αφού.

ΠΗΓΕΣ: ΑΝΩΓΕΙΑ Η Ιστορία μέσα από τα τραγούδια τους. Γιώργης Σμπώκος 1992 σελ.305-307.

ΜΕΡΤΖΑΝΟΖΑΧΑΡΑΚΗΣ . Γ. Καλογεράκης 2004, σελ.36.

Η φωτογραφία του λεωφορείου προέρχεται από την ιστοσελίδα της Ιωάννας Μπισκιτζή Λέκτορας της Κλασικής φιλολογίας.-

Γωνιανό φαράγγι

Γωνιανό φαράγγι-Σπηλιάρα

Γωνιανό φαράγγι-Σπηλιάρα.

Δευτέρα 30 Ιουλίου 2018

ΠΑΓΚΡΗΤΙΑ ΣΥΝΑΤΗΣΗ ΣΤΟ ΑΜΑΡΙΑΝΟ ΑΟΡΙ

ΠΑΓΚΡΗΤΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΟΡΙΟΥ

ΠΑΝΑΣ ΔΡΩΜΕΝΑ

Του ορειβάτη Δακανάλη Μανόλη

Εκεί ψηλά στο δυτικό Ψηλορείτη στις Αμαριώτικες Μαδάρες σε υψόμετρο 1450 μέτρων στη σπηλιά του τραγοπόδαρου θεού Πάνα, διοργάνωσε ο Δήμος Αμαρίου, με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Πλατανιών από 28-29 Ιουλίου 2018 Παγκρήτια Συνάντηση Αοριού.

Ο χώρος της εκδήλωσης και η σπηλιά του Πάνα βρίσκονται σε ένα σχετικά μεγάλο πλάτωμα καλυπτόμενο από τεράστιους πρίνους και σφεντάμια. Μέχρι το απόγευμα συγκεντρώθηκε αρκετός κόσμος και ορειβάτες από τα Χανιά, το Ρέθυμνο και από το Λασίθι. Ο Ορειβατικός Μοιρών συμμετείχε με 30 ορειβάτες και αρχηγό το Γιάννη Κωστάκη. Γύρω από το χώρο της κατασκήνωσης στήθηκαν πολύχρωμες σκηνές και δημιουργήθηκε ένα πρόχειρο μικρό παγκρήτιο χωριό.

Οι παρευρισκόμενοι είχαν την τύχη, να παρακολουθήσουν παραδοσιακή υπαίθρια τυροκόμηση από τον τυροκόμο Κωστή Δαμιανό και γεύτηκαν μαλάκα (φρέσκο τυρί) και μυζήθρα.

Ακολούθησε ομιλία από τον Άρη Κουτάκη, ο οποίος αναφέρθηκε στην ιστορικότητα της περιοχής, την αρχαία λατρεία σε σπήλαια της Κρήτης και διεξοδικά τους μύθους που έχουν πλασθεί σχετικά με τη σπηλιά του Πάνα, που ήταν δίπλα μας.

Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε η συζήτηση με τους βοσκούς Παντελή Λίτινα, Μύρωνα Λίτινα και επίσης Μύρωνα Λίτινα από τα Πλατάνια, που αναφέρθηκαν σε παλιές ιστορίες του χωριού και του αοριού.

Το σπήλαιο του Πάνα είναι σχετικά μικρό και στο οποίο λατρεύονταν ο τραγοπόδαρος θεός Πάνας. Στο εσωτερικό του σπηλαίου υπάρχει σταλακτιτικός διάκοσμος και σύμφωνα με το μύθο εκεί γεννήθηκε ο Πάνας προστάτης του δάσους των βοσκών, των κυνηγών κλπ. Έμενε πάντα στη φύση σε σπήλαια, φαράγγια και έπαιζε τη φλογέρα του. Με τη μουσική του μάγευε τα πουλιά, τα ζώα και τις νύμφες του δάσους. Το σπήλαιο σήμερα χρησιμοποιείται από τους βοσκούς, ενώ η λατρεία μεταφέρθηκε στο παρακείμενο ξωκλήσι του Αγίου Μύρωνα.

Ακολούθησε πλούσιο δείπνο με τοπικά εδέσματα και κρασιά, την ώρα που ο πυρπολημένος ήλιος είχε βασιλεύσει.

Με τις ευλογίες του μέγιστου των θεών Δία, κάτω από το ολόγεμο φως του φεγγαριού, του καθαρού έναστρου ουρανού γεμάτου από μυστήρια, πλημμύρισε η περιοχή με μελωδικούς ήχους, από τη λύρα του δάσκαλου της κρητικής μουσικής Αντώνη Ξυλούρη ή Ψαραντώνη και των συνεργατών του. Το κέφι με τραγούδια και χορούς συνεχίστηκε και μετά τα μεσάνυχτα. Περί ώρα 3,30 πρωινή μας ξύπνησε η καντάδα που μας έκαναν νέοι της περιοχής με μαντολίνο και μαντινάδες. Ήταν κάτι το απρόσμενο για μας, θα έλεγα μοναδικό και μας έφερε πίσω στις παλιές εποχές.

Το προηγούμενο βράδυ εμφανίστηκε ένα «ματωμένο Φεγγάρι», γιατί είχαμε τη μεγαλύτερη έκλειψη της σελήνης. Ματωμένη όμως ήταν και η Κόκκινη παραλία στο Μάτι της Ανατολικής Αττικής με τους τόσους πολλούς νεκρούς.

Το πρωί ακολούθησε θεία λειτουργία στο ξωκλήσι του Αγίου Μύρωνα, που γιόρταζε ο άγιος. Ύστερα μας προσφέρθηκε η δεκάτη από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Πλατανιών.

Από το χώρο της συγκέντρωσης 14 ορειβάτες του Ορειβατικού Μοιρών χωθήκαμε μέσα στα χαοτικά σπλάχνα ενός άτσαλου, άγριου φαραγγιού κατάφυτου με πρίνους και πεύκα με προορισμό το χωριό Πλατάνια. Δεν υπήρχε χαραγμένο μονοπάτι, αλλά η διαδρομή που ακολουθούσαμε, ήταν πρόσφατα σεσημασμένη. Υπήρχε μεγάλη κατωφέρεια με σαθρό έδαφος και ελλόχευε ανά πάση στιγμή ο κίνδυνος ατυχήματος. Στο διάβα μας συναντήσαμε τον Κισσόσπηλιο και λίγο πιο κάτω το Ψακόνερο με κατάκρυο νερό.

Στα βράχια κρέμονταν ο δίκταμος ή έρωτας και ευωδίαζε το φαράγγι. Μετά από δυόμιση ώρες σκληρής κατάβασης φθάσαμε στον σπηλαιώδη ναό του Αγίου Αντωνίου (υψ810μ), ο οποίος βρίσκεται στην άκρη ενός πλατώματος, ο οποίος περιβάλλεται από δάση πεύκων. Παράλληλα με μας περνούσε το φαράγγι και ο Ορειβατικός Σύλλογος Χανίων.

Η πορεία μας συνεχίστηκε μέσα στο άγριο φαράγγι των Πλατανιών, ακολουθώντας ένα φιδίσιο μονοπάτι που σε πολλά σημεία είναι σμιλευμένο μέσα στα βράχια. Κάτω από τα πόδια μας υπήρχε χάος, μας προστάτευαν όμως τα ξύλινα κιγκλιδώματα, που έχουν τοποθετηθεί στα επικίνδυνα μέρη.

Το φαράγγι αναπτύσσεται από το χωριό Πλατάνια (υψ420μ) και στην αρχή του ο επισκέπτης συναντά παλιούς ελαιώνες με αιωνόβιες ελιές σε πεζούλες. Η είσοδος του φαραγγιού οριοθετείται από κατακόρυφους ασβεστολιθικούς γκρεμούς, με εντυπωσιακά ιδιάζοντα χρώματα οξειδίου του σιδήρου, που βάφουν τους ασβεστολιθικούς βράχους. Βραχοσκεπές, μικρές και μεγάλες σπηλιές κάνουν αισθητή την παρουσία τους σε όλο το μήκος της διαδρομής.

Στα απρόσιτα αυτά γκρεμνά φωλιάζει μεγάλος αριθμός αρπαχτικών πουλιών, όπως μια μεγάλη αποικία γυπών ή σκάρες, γεράκια, κοράκια, καλιακούδες, ένας γυπαετός (κοκαλάς) και άλλα αρπακτικά πουλιά.

Στα μέσα της διαδρομής συναντάμε μια πέτρινη φυσική καμάρα που μοιάζει με αψίδα και είναι ιδανικό μέρος για φωτογραφίες.

Η περιοχή συνδυάζει την αγριάδα των Κρητικών βουνών με την πλούσια χλωρίδα-πανίδα και προστατεύεται από το δίκτυο NATURA 2000. Αποτελεί δε καταφύγιο άγριας ζωής.

Μέχρι τα Πλατάνια μας πήρε ακόμα μια ώρα και ένα τέταρτο. Το χωριό Πλατάνια είναι ζωντανό και κρατάει τους νέους σε σύγκριση με άλλα χωριά. Να μην ξεχνάμε, ότι από το χωριό Πλατάνια κατάγεται η Καλλιρόη Σιγανού-Περέν, η οποία τον περασμένο αιώνα ήταν λόγια, δημοσιογράφος, εκδότρια και η πρώτη ελληνίδα φεμινίστρια. Επίσης είναι η γενέτειρα του αείμνηστου δασκάλου της Κρητικής μουσικής Λεωνίδα Κλάδου.

Η Παγκρήτια Συνάντηση του Αοριού μας άφησε άριστες εντυπώσεις, το μάτι σάρωνε συνεχώς διαφορετικές παραστάσεις, περπατήσαμε σε άγνωστα τοπία και αποκτήσαμε νέες εμπειρίες. Ευχόμαστε η παραπάνω εκδήλωση να γίνει θεσμός.

Συγχαρητήρια στο Δήμο Αμαρίου και ιδιαίτερα στο διοργανωτή αντιδήμαρχο Βασίλη Κλάδο, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Πλατανιών, τους εθελοντές, τους Σαμαρείτες, τους χορηγούς, τους επώνυμους και ανώνυμους οι οποίοι εργάστηκαν και έφεραν εις αίσιο πέρας την παραπάνω διοργάνωση. -

Χώρος κατασκήνωσης