ΙΔΗ

Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016

ΤΣΟΥΤΣΟΥΡΑΣ - ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΤΑΣ

TΣΟΥΤΣΟΥΡΑΣ-ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΤΑΣ

Του ορειβάτη Δακανάλη Μανόλη

Ο Τσούτσουρας προέρχεται από το Ενετικό (Zuzzuro). Βρίσκεται στα νότια παράλια του Νομού Ηρακλείου, στην περιοχή που ήταν κτισμένη η αρχαία πόλη Ίνατος και αποτελούσε επίνειο της αρχαίας πόλης Πριανσού. Το χωριό είναι αναπτυγμένο τουριστικά και ανατολικά και δυτικά σχηματίζονται δυο μεγάλοι υπήνεμοι κόλποι με πολλά αλμυρίκια και οργανωμένες παραλίες.

Στις 16 Οκτωβρίου 2010 ο Ορειβατικός Μοιρών με μια πλειάδα ορειβατών με αρχηγό το Νίκο Δασκαλάκη πήραμε από τον Τσούτσουρα, ένα πολύ καλό παραλιακό μονοπάτι με προορισμό τον Άγιο Νικήτα.

Σε ένα σπήλαιο βόρεια του Τσούτσουρα λατρεύονταν για πολλούς αιώνες η θεά του τοκετού Ειλειθυία. Σε ανασκαφές που έγιναν μετά το 1960 στο σπήλαιο βρέθηκαν χάλκινα και πήλινα ειδώλια ανδρών εγκύων γυναικών, διπλοί πέλεκυς, πήλινα ομοιώματα πλοίων και Αιγυπτιακά ειδώλια από φαγεντιανή.

Τα τελευταία χρόνια σύμφωνα με δημοσιεύματα το σπήλαιο ήλθε στην επικαιρότητα και έγινε γνωστό σε όλη την Ελλάδα. Μέσα στο σπήλαιο βρέθηκαν αντικείμενα απίστευτης τεχνολογικής εξέλιξης από τους Μινωίτες. «Μάλιστα τα πήρε ο Αμερικάνικος στρατός για να εμπλουτίσει την τεχνογνωσία του». Ειδικά τα τελευταία μαρτυρούν την ακτινοβολία του Ιερού σπηλαίου. Λέγεται ότι εκεί μέσα βρίσκεται το χρυσό άγαλμα του Δία και οι τάφοι του Μίνωα και του αδελφού του Ροδάμανθυ. Πηγές: ΜΑΚΕΛΙΟ.gr 30-11-2014.

Το σπήλαιο του Τσούτσουρα είναι μέσα στους 8 τόπους στην Ελλάδα που καλύπτεται από ένα…. πέπλο μυστηρίου. «Το σπήλαιο αυτό βρίσκεται σε μη προσβάσιμη περιοχή και η ακριβής του τοποθεσία παραμένει άγνωστη. Σύμφωνα με την ιστορία ένας βοσκός (το 1958) που είχε χάσει την κατσίκα του, βρέθηκε στο εσωτερικό του σπηλαίου, όπου είδε υπόγειες πυραμίδες, αυτοκινούμενα αγάλματα και ιπτάμενα οχήματα που αντιστοιχίστηκαν με την πτώση των Αρπυιών στο νησί, κατόπιν καταδίωξης τους από τους γιούς του Βορέα, Ζήτη και Κάλαϊ. Η συνέχεια της ιστορίας περιλαμβάνει συνωμοσίες και όλα τα χαρακτηριστικά μιας καλής ταινίας, όπως αναφέρει το Dihfo» Πηγές: www.astrology.gr.

Πρώτος σταθμός μας ήταν μετά από μια ώρα ο μικρός παραθεριστικός οικισμός Μαριδάκι, ο οποίος είναι άναρχα δομημένος στις δυο πλευρές του Γιδιοφάραγγου ή Μαριδακιανό Φαράγγι και κρύβεται επιμελώς στους τεράστιους βράχους του. Πάνω από τον οικισμό Μαριδάκι φιγουράρει ο καταρράχτης του Λιχνιστή ύψους 77 μέτρων, που αποτελεί ένα από τα πολλά στολίδια του άγριου αυτού φαραγγιού.

Τη Γερμανική κατοχή 1941-44 υποβρύχια με σημείο προσέγγισης το ακρωτήρι «Κέρκελος» της περιοχής παραλάμβαναν και φυγάδευαν τους διωκόμενους αντάρτες και Άγγλους στην Αίγυπτο.

Το τοπίο σε όλη την ευρύτερη περιοχή είναι σπανό, σχεδόν ερημοποιημένο από την υπερβόσκηση, στο οποίο κυριαρχούν το θυμάρι, η θρούμπα, η φασκομηλιά, οι ασπάλαθοι, αστιβίδες, φρύγανα και αγκαραθιές.

Βαδίζοντας δυτικά μετά από λίγο συναντήσαμε τους πρώτους φοίνικες του Θεόφραστου (372-287π.χ.) πατέρα της Βοτανικής, ο οποίος πρώτος αναφέρθηκε και περίγραψε τους αυτοφυείς φοίνικες της Κρήτης. Οι φοίνικες του Αγίου Νικήτα είναι ένα από τα τρία μεγάλα φοινικοδάση της Κρήτης, με πρώτο το παγκοσμίως γνωστό και αισθησιακού κάλλους φοινικόδασος του Βάι και της Πρέβελη. Το φοινικόδασος εμφανίζεται σε τρεις ομάδες, δύο μικρές και μία μεγάλη, ενώ υπάρχουν και αρκετά διάσπαρτα μοναχικά φοινικόδεντρα. Προτιμούν τα υγρά μέρη και ως φαίνεται οι φοίνικες του Θεόφραστου, βρήκαν τις κατάλληλες κλιματολογικές συνθήκες στην Κρήτη για την ευδοκίμηση τους.

Το μοναστήρι του Αγίου Νικήτα αποτελούσε παλιά ασκητήριο μοναχών της μονής Κουδουμά. Είναι φωλιασμένο πάνω από τη θάλασσα μέσα στα βράχια με απέραντη θέα. Ο σπηλαιώδης ναός του Αγίου Νικήτα χρονολογείται από το 1640.

Δυτικά από το μοναστήρι ένα μονοπάτι με πολλά σκαλιά μας οδήγησε, στον απομονωμένο-γραφικότατο όρμο του Αγίου Νικήτα με βότσαλα και κρυστάλλινα πράσινα νερά. Εκεί απολαύσαμε το μπάνιο μας σαν να ήταν τον Αύγουστο, λόγω αυξημένων θερμοκρασιών και ανομβρίας.

Επιστρέψαμε στον Τσούτσουρα από το ίδιο δρομολόγιο και μας πήρε συνολικά τέσσερις ώρες. Ήταν μια εντυπωσιακή παραλιακή πεζοπορία με αρκετές εναλλαγές του περιβάλλοντος, έχοντας από τη μια μεριά το βουνό με τις άγριες ομορφιές του και από την άλλη τις μαγευτικές δαντελωτές ακτές του Νότιου Κρητικού Πελάγους.-

Ιδανική παραλία

Τσούτσουρας

Προς Μαριδάκι

Μαριδάκι

Καταρράχτης Λιχνιστή

Άγιος Νικήτας

Φοίνικες

όλη η παρέα

Δράκος του Μαριδάκι

Φοίνικες

Πετρώματα στο Μαριδάκι

Άγιος Νικήτας

Φοίνικες

Δαντελωτές ακτές

Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2016

ΦΑΡΑΓΓΙ ΑΛΜΥΡΟΥ ή ΚΕΡΗΣ

Του Ορειβάτη Δακανάλη Μανόλη

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2016 έξι ορειβάτες του Ορειβατικού Συλλόγου Μοιρών, εξερευνήσαμε το φαράγγι του Αλμυρού αρχής γενομένης από την έξοδο.

Το φαράγγι του Αλμυρού ή Κέρης βρίσκεται στη θέση Ελληνοπεράματα περίπου 10 χιλιόμετρα δυτικά της πόλεως του Ηρακλείου. Αποτελεί μια φυσική όαση κοντά στην πολύβουη και πολύκοσμη πόλη του Ηρακλείου. Σχηματίζεται ανάμεσα στις κορφές Κέρης (υψ405μ) και Καστροκεφάλας (υψ355μ).

Αρχίζει από τους πρόποδες του βουνού Στρούμπουλα (υψ800μ) και καταλήγει στα Ελληνοπεράματα. Στην έξοδο του φαραγγιού εκεί που σταματάει ο χωματόδρομος συναντάμε τα ξωκλήσια, του Αγίου Αντωνίου, το οποίο παλιά ήταν το καθολικό της μονής του Αγίου Ιωάννη, της Αγίας Μαρίνας και της Αγίας Παρασκευής.

Τα αρωματικά βότανα, ρίγανη, θυμάρι, φασκόμηλο και η θρούμπα βρίσκονται σε αφθονία χαρίζοντας στους επισκέπτες το άρωμα τους. Όσο εισχωρούσαμε το φαράγγι γίνονταν πιο πράσινο, πιο άγριο και εκπληκτικής ομορφιάς, το καλοκαίρι όμως παραμένει ξηρό. Η κοίτη καλύπτεται στην αρχή από πλατάνια και σφάκες σε όλο το μήκος. Οι πλαγιές είναι κατάφυτες από πρίνους, χαρουπιές, σκίνους, σφεντάμια, τρεμιθιές, λιόπρινα και αγριελιές. Μέσα στις άγριες πλαγιές του φαραγγιού ενδημεί μια αποικία γυπών ή σκάρες, γεράκια και άλλα αρπαχτικά πουλιά.

Το φαράγγι έχει πολλές ονομασίες, όπως Κέρης, Τζιτζαμέτη, Τριών Εκκλησιών, Ελληνοπεραμάτων, Στρούμπουλα κλπ. Παλιά χρησιμοποιούνταν από ομάδες σατανιστών, οι οποίοι έκαναν διάφορες τελετές και το αποκαλούσαν φαράγγι των φαντασμάτων.

Το φαράγγι είναι εκπληκτικής ομορφιάς και αποτελεί σπουδαίο οικοσύστημα. Η όλη πορεία με την επιστροφή μας πήρε περίπου τέσσερις ώρες.

Λίμνη Αλμυρού: Η πηγή του Αλμυρού βρίσκεται πολύ κοντά στην έξοδο του ομώνυμου φαραγγιού και είναι η μεγαλύτερη της Κρήτης. Από το βυθό της λίμνης αναβλύζουν τεράστιες ποσότητες υφάλμυρου νερού με αποκορύφωμα την άνοιξη με 40 κ. μ. το δευτερόλεπτο, που είναι σχεδόν γλυκό, ενώ το καλοκαίρι πέφτει στα 3κ.μ. το δευτερόλεπτο.

Το νερό προέρχεται από τα παρακείμενα βουνά και από την οροσειρά του Ψηλορείτη. Από εκεί μέσω τεράστιων σπηλαίων που αναπτύσσονται στους «πλακώδεις ασβεστόλιθους», μπορεί μέσα σε 9 ώρες να φθάσει στην πηγή. Φαίνεται όμως ότι από κάποιο άγνωστο σημείο εισέρχεται θαλασσινό νερό μέσα στα υπόγεια ρέματα καθιστώντας το υφάλμυρο.

Η αέναη ροή της πηγής σχηματίζει το ομώνυμο ποτάμι, το οποίο ελίσσεται και εκβάλει στην παραλία της Αμμουδάρας. Έχει δημιουργηθεί ένας σημαντικότατος υδροβιότοπος με καλαμιώνες, υγρά λιβάδια, αλμυρίκια, μακία βλάστηση, φρύγανα και συστάδες από φοίνικες του Θεόφραστου (372-287πχ). Ο επισκέπτης μπορεί να συναντήσει ανάλογα με την εποχή διάφορα είδη πουλιών όπως, πάπιες, νερόκοτες, κορμοράνους, ενώ η χελώνα κρατάει στο βιότοπο ένα από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς του είδους.-

Οι ναοί Αγίας Μαρίνας και Αγ, Παρασκευής

Άποψη του φαραγγιού

Άγιος Αντώνιος

Άποψη φαραγγιού και στο βάθος ο Στρούμπουλας.

Παρθένο δάσος

Οι πλαγιές είναι δασωμένες

Εντυπωσιακό τοπίο

Μεγάλο πρινόδασος

Λέτε να κάνουν σατανισμούς

Άντε Λίντα πιο ψηλά.

Αγία Τριάδα

Εντυπωσιακό φαράγγι

Άποψη φαραγγιού από ψηλά

Λίμνη Αλμυρού.

0λόκληρη η παρέα γευματίζει.

Αγία Παρασκευή

Φοίνικες του Θεόφραστου

Στην πηγή Αλμυρός

Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2016

36η ΠΑΓΚΡΗΤΙΑ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΦΙΝΑ

36^η Παγκρήτια Συνάντηση Ορειβατών

Στα Καπετανιανά του Κόφινα

Του ορειβάτη Δακανάλη Μανόλη

Ο ισχυρός, μανιασμένος και παγωμένος βοριάς δεν άφησε να πραγματοποιηθεί στη θέση Λουσούδι του Κόφινα στις 24-25 Σεπτεμβρίου 2016, η 36^η Παγκρήτια Ορειβατική Συνάντηση. Έτσι αναγκαστικά με πολύ τρέξιμο του διοργανωτή και οικοδεσπότη Ορειβατικού Συλλόγου Ηρακλείου, έγινε στο γραφικό ορεινό χωριό Καπετανιανά (υψ762μ).

Τα Καπετανιανά είναι κτισμένα σε φυσικό «μπαλκόνι» των Αστερουσίων ορέων με απέραντη θέα στο Νότιο Κρητικό Πέλαγος και κάτω από την προστασία της Ιερής κορφής του Κόφινα. Οι κάτοικοι ασχολούνται κατά κύριο επάγγελμα με την κτηνοτροφία. Τα τελευταία χρόνια απέκτησε ζωή εξ αιτίας των τουριστικών ξενώνων που έχουν δημιουργηθεί, αναπαλαιώσεις σπιτιών και έχει γίνει πόλος έλξης επισκεπτών από όλο τον κόσμο.

Ορειβάτες από όλη την Κρήτη το απομεσήμερο συνέρρεαν στα Καπετανιανά και κατασκήνωσαν σε χωράφια περιμετρικά του χωριού. Οι ορειβάτες των Μοιρών κατασκήνωσαν στον περίβολο της βυζαντινής εκκλησίας του Μιχαήλ Αρχαγγέλου ανατολικά του χωριού. Στη γραμματεία μας έγινε εγκάρδια υποδοχή με ρακί, ξηρούς καρπούς και μας δόθηκαν αναμνηστικά δώρα. Κατά το δειλινό είχε σχηματιστεί σε συνοικίες ένα παγκρήτιο πολύχρωμο χωριό με σκηνές και αριθμούσε ίσαμε 300 κατοίκους.

Το φθινοπωρινό λιόγερμα ολοένα και παραδίδονταν στις πορφυρές γάζες του δειλινού, τότε άρχισε η καθιερωμένη τελετή με προσφωνήσεις των προέδρων των ορειβατικών συλλόγων της Κρήτης και οι ανταλλαγές δώρων. Σχεδόν όλοι οι πρόεδροι αναφέρθηκαν στην ανάγκη προστασίας και σεβασμού του περιβάλλοντος. Την εκδήλωση τίμησε ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ορειβατών Γεωγούλιας, ο οποίος απεύθυνε σύντομο χαιρετισμό. Συναντηθήκαμε με πολλούς παλιούς γνώριμους ορειβάτες και σαν μια ορειβατική οικογένεια είπαμε τα δικά μας και ευχηθήκαμε καλή αντάμωση του χρόνου. Στη συνέχεια ακολούθησε το πλούσιο δείπνο.

Απολαύσαμε τη θεατρική παράσταση «Αναστορούμαι και αναστορίζω-γράμματα από τα Καπερανιανά» του συγγραφέα Γιώργη Γρ Σταματάκη κατοίκου Καπετανιανών. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη παρουσίαση δυο χιουμοριστικών διηγημάτων σε κρητική διάλεκτο, τα οποία απέδωσε σε μορφή θεατρικού αναλογίου με μεγάλη επιτυχία ή ηθοποιός Μαρινέλλα Βλαχάκη.

Την ηθοποιό διαδέχτηκε το συγκρότημα του Μανόλη Σαββάκη από το χωριό Γαλιά και ακολούθησε τρικούβερτο γλέντι με κρητικούς χορούς και τραγούδια μέχρι τις μεταμεσονύχτιες ώρες.

Νωρίς την επομένη μέρα πήραμε το πρωινό μας και αναχωρήσαμε για τη θέση Λουσούδι, το οποίο είναι φωλιασμένο στις δυτικές υπώρειες κάτω από τον ίσκιο του Κόφινα. Από τα Καπετανιανά ακολουθήσαμε το πανάρχαιο μονοπάτι που οδηγούσε στην κορφή του Κόφινα, το οποίο ήταν σημαδεμένο και ελίσσονταν ανάμεσα σε σπανές λαγκαδιές και ρεματιές. Οι ορειβάτες σχηματίσαμε μια τεράστια κινούμενη ανθρώπινη αλυσίδα, ίσαμε να φθάσουμε στη θέση Λουσούδι.

Στον ξεχασμένο αυτό χώρο βρίσκονται τα ερείπια του μοναστηριού των Τριών Ιεραρχών που αποτελούσε κέντρο πνευματικής και πολιτικής αντίστασης στα πρώτα χρόνια της Ενετοκρατίας. Ο Αριστοτελικός φιλόσοφος ιερωμένος Ιωσήφ Φιλάγρης είχε τον τίτλο του «Δικαίου και Διδασκάλου της Κρήτης». Ίδρυσε το 14^ο αι. στη μονή των Τριών Ιεραρχών στη θέση «Λουσούδι» την Αριστοτελική Σχολή Φιλοσοφίας. Στο χώρο αυτό για αιώνες μεγαλούργησαν τα ελληνικά γράμματα, δίδασκαν φιλοσοφία, Γραμματική, Θεολογία, μαθηματικά, Αστρονομία και Ιατρική.

Πέραν τούτων είχε στήσει ένα εξελιγμένο εργαστήριο αντιγραφής αρχαίων κειμένων συμβάλλοντας έτσι στη διάσωση και διάχυση της αρχαίας σκέψης. Ένα από τα σημαντικότερα αντιρρητικά κείμενα του Φιλάγρη ήταν: « Ο κατά Λατίνων δικανικός», που γράφτηκε το 1383 στο μοναστήρι των Τριών Ιεραρχών, σύμφωνα με την πληροφορία που διασώζει ο Κώδικας της Ακαδημίας του Βουκουρεστίου. «Ετελειώθη εν τη μονή των τριών μεγάλων Ιεραρχών, εν τη τοποθεσία του Λουσούδου, πλησίον του Κωφηνίου όρους, εν έτει (6891=1383».

Παγκόσμιο Πολιτιστικό γεγονός αποτελεί η ανακάλυψη της παραπάνω Αριστοτελικής Σχολής Φιλοσοφίας στη θέση «Λουσούδι» (υψ880μ), σε μια ερημική υπήνεμη κοιλάδα δυτικά του Κόφινα μιας ώρας δρόμο με τα πόδια από τα Καπετανιανά. Η παραπάνω ανακάλυψη έγινε στα τέλη του 2011 από τον αείμνηστο καθηγητή της Βυζαντινής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Αθανάσιο Παλιούρα.

Το καθολικό των Τριών Ιεραρχών αναστηλώθηκε το τελευταίο διάστημα από την Ιερά Μονή Κουδουμά και την αρχαιολογία. Το καλοκαίρι που πέρασε κτύπησε η καμπάνα μετά από 600 και πλέον χρόνια. Πραγματοποιήθηκε θεία λειτουργία στην οποία παραβρέθηκαν οι αρχές και πλήθος πιστών.

Τα Αστερούσια όρη αποτελούν τη νοτιότερη οροσειρά χαμηλών κορφών της Ελλάδας, υψώνονται ανάμεσα στο Νότιο Κρητικό Πέλαγος και τον εύφορο κάμπο της Μεσαράς. Καταλαμβάνουν σχεδόν ολόκληρο το νότιο μέρος του νομού Ηρακλείου και η πιο ψηλή κορφή του βουνού ο Κόφινας (υψ. 1231μ) είναι ένας τεράστιος βράχος που μοιάζει με ανεστραμμένο κοφίνι εξ ου και Κόφινας. Άλλη μεγάλη κορφή είναι η Παρανυμφική Μαδάρα (υψ1132μ) και πολλές μικρότερες. Τα Αστερούσια πήραν το όνομα από τον τοπικό αρχαίο βασιλιά Αστερίωνα γιο του Δία.

Το βουνό έχει τραχιά πλατώματα, πολλά μικρά φαράγγια που καταλήγουν άλλα στη θάλασσα και άλλα στον εύφορο κάμπο της Μεσαράς. Τα σπουδαιότερα είναι το Αγιοφάραγγο (πήρε το όνομα από τον ασκητισμό), της Τρυπητής, του Μαρτσάλου, του Αμπά, του Τράφουλα και άλλα. Σχηματίζονται σε αυτά αρκετοί καταρράχτες με μεγαλύτερο του Αμπά ύψους 130 μέτρων, τα νερά του οποίου μέχρι να φθάσουν στο έδαφος Βροχοποιούνται. Τα γραφικά παραδοσιακά χωριά βρίσκονται περιμετρικά του βουνού και οι άνθρωποι αντικρίζουν τη θάλασσα από ψηλά.

Το «Ιερό» τούτο βουνό διακρίνεται για τα πολλά του μοναστήρια, τους βυζαντινούς και σπηλαιώδης ναούς, όπως της Παναγίας στο Μάρτσαλο, της Αγίας Κυριακής στο Αγιοφάραγγο, του Αγίου Γεωργίου στο διάσελο πριν το Κεφάλι, του Αγίου Ευτυχίου και Ευτυχιανού στους Αγιούς, της Παναγίας στα Μάταλα και του Αγίου Νικήτα.

Στις εκατοντάδες σπηλιές που υπάρχουν, ασκήτεψαν διαχρονικά από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια μέχρι σήμερα αμέτρητοι ασκητές μεταξύ των οποίων οι Ευτύχης και Ευτυχιανός στους Αγιούς, η αδελφή τους Κασσιανή στο Κεφάλι, ο Άγιος Ιωάννης ο Ξένος στο Λίθινο, ο όσιος Αρσένιος στο Αγιοφάραγγο, ο Ευμένιος και Παρθένιος στο Μάρτσαλο, οι οποίοι το 1878 επανίδρυσαν τη μονή Κουδουμά και διάφοροι άλλοι. Ο τελευταίος γνωστός ασκητής Θεόδωρος κοιμήθηκε στις 29-4-2016 στο Κεφάλι. Έτσι μπορούμε να ονομάσουμε τα Αστερούσια «ιερό βουνό της Κρήτης».

Στις νότιες πλαγιές του Κόφινα υπάρχει το μεγαλύτερο δάσος του βουνού με πεύκα και κυπαρίσσια. Το θυμάρι είναι ο κυρίαρχος θάμνος του βουνού και ακολουθούν οι ασπάλαθοι, αγκαραθιές, αστιβίδες και φρύγανα. Τα Αστερούσια έχουν πολύ πυκνό δίκτυο χωματόδρομων, οι οποίοι διέρχονται από άγρια σπανά τοπία εκπληκτικής ομορφιάς και θυμίζουν Φαρ Ουέστ. Το βουνό απειλείται με ερημοποίηση εξ αιτίας της υπερβόσκησης, γιατί τα ενδιαιτώμενα αιγοπρόβατα είναι πολλές χιλιάδες και αδυνατεί να τα θρέψει.

Στις θέσεις Μάρτσαλος και Άγιος Νικήτας υπάρχουν συστάδες από φοίνικες του Θεόφραστου (372-287 πχ) πατέρα της Βοτανικής, ο οποίος τους έχει καταγράψει και προσδίδουν μια ιδιαίτερη αφρικάνικη αίσθηση στο περιβάλλω.

Στο βουνό ενδημούν τουλάχιστο τρεις αποικίες με μεγάλους πληθυσμούς από γύπες ή σκάρες και ένα ζευγάρι γυπαετών ή κοκαλάδες.

Ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν στην κορφή του Κόφινα το 1960 και το 1990, οι οποίες έφεραν στο φως πήλινα ειδώλια ζώων, όπως ταύρων, βοοειδών κλπ. Το προσκύνημα στο βουνό γίνονταν μέχρι τις αρχές του 7^ο πχ αι. οπότε εγκαταλείφτηκε για να επαναληφθεί στους υστεροελληνιστικούς χρόνους. Πάνω στην κορφή ήταν τόπος λατρείας των μινωιτών και πήγαιναν οι πλούσιοι να θαφτούν εκεί, γιατί θεωρούσαν, ότι από εκεί ήταν κοντά ο Θεός.

Ο Τίμιος Σταυρός είναι κτισμένος στην κορφή όπου προϋπήρχε το Μινωικό Ιερό Κορφής. Ο ναός της Παναγίας της Κάτω εκκλησιάς βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του Κόφινα στο κέντρο αρχαίου οικισμού κλασικών και ελληνιστικών χρόνων. Στο Λέντα (αρχαίος Λεβήν) υπήρχε φημισμένο Ασκληπιείο.

Πάνω στο εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού στις 14 Σεπτεμβρίου πραγματοποιείται το μεγάλο πανηγύρι του Κόφινα, όπου γίνεται προσκύνημα, λιτανεία, ευλόγηση άρτων, αλλά προπαντός η εντυπωσιακή τελετή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Στο τέλος της λειτουργίας παρατηρείται η αυθεντικότερη επιβίωση αρχέγονης δενδρολατρείας στο χριστιανικό κόσμο. Μαζί με το αντίδωρο μοιράζονται στους πιστούς από τον ιερέα οι κόκκινοι καρποί σε μέγεθος ρεβιθιού της «μηλίτσας του Κόφινα» όπως τις αποκαλούν οι ντόπιοι. Πρόκειται για τρία δένδρα της οικογένειας Κράταιγος, που είναι ριζωμένα μέσα στα βράχια της βόρειας πλευράς του βουνού. Οι ρίζες αυτού του εθίμου φτάνουν στα Μινωικά και στα αρχαία ελληνικά χρόνια.

Στο Λουσούδι πήραμε το ελαφρύ γεύμα μας και σιγά-σιγά το τοπίο άρχισε να αδειάζει από τους ορειβάτες και έμεινε πάλι μόνο του.

Ευχαριστούμε πάρα πολύ τον οικοδεσπότη-διοργανωτή Ορειβατικό Σύλλογο Ηρακλείου για την άψογη διοργάνωση της συνάντησης αυτής, παρά τις δύσκολες καιρικές συνθήκες. Ευχόμαστε σε όλους, υγεία, αγάπη, χαρά και πολλές εξορμήσεις.-

Πηγές: 1) Ενημερωτική πινακίδα στον Κόφινα. 2) Φυλλάδιο ΝΟΤΙΑ ΚΡΗΤΗ του Υπουργείου Τουριστικής Ανάπτυξης σελ. 20. 3) ΚΡΗΤΙΚΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ τεύχος 7 Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2005 σελ. 88-113. 4) troktiko ανάρτηση Κυριακή 08 Ιανουαρίου 2012. Blog.