ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ

                        ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ 

     Του Δακανάλη Μανόλη πρώην Αγρονόμου Στα πλαίσια της πολυήμερης κρουαζιέρας των Μινωικών Γραμμών στην Ιταλογαλλική Ριβιέρα στις 9-11-1999 επισκεφτήκαμε την πόλη της Φλωρεντίας (υψ50μ), που ανήκει στην Περιφέρεια της Τοσκάνης και μετράει 400.000 Φλωρεντιανούς. Η πόλη είναι κτισμένη ανάμεσα σε πέντε λόφους και την διασχίζει ο Άρνος ποταμός. Είναι Ετρουσκικής και Ρωμαϊκής προέλευσης, ιδρύθηκε το 200πχ και το όνομα της το έδωσε ο Ιούλιος Καίσαρας. Όταν την επισκέφτηκε ήταν ανθισμένα τα λουλούδια και την ονόμασε πόλη των λουλουδιών.

      Ήταν μεγάλο κέντρο εμπορίου το Μεσαίωνα και κυβερνήθηκε από το 1434 κυρίως από την αριστοκρατική οικογένεια των Μεδίκων. Κατασκευάστηκαν πολλά παλάτια από τις μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες, όπως το Palazzo de Popolo (Ανάκτορο λαού), Βέκκιο παλαιό ανάκτορο (στεγάζεται το Δημαρχείο), παλάτι Πίττι ανάκτορο Μεδίκων (πινακοθήκη), Μπαρτζέλο (μουσείο) κ. α. Η λαμπρή άνθιση της πόλης άρχισε το 14ο αιώνα με την Αναγέννηση, που έχει τις ρίζες της στη Φλωρεντία. Έχουμε άνθιση της λογοτεχνίας, της επιστήμης, της θρησκείας και της πολιτικής επιστήμης. Η πόλη πλούτισε με πολυάριθμα έργα τέχνης και αναρίθμητους καλλιτεχνικούς θησαυρούς.

      Στην πόλη έζησαν και δημιούργησαν τα σημαντικότερα έργα τέχνης οι καλλιτέχνες, Λορέντζο ντα Βίτσι, Μιχαήλ Άγγελος, Βερόκκιο, Ντονατέλο, Δάντης, οι επιστήμονες Γαλιλαίος, Μακιαβέλι, ο εξερευνητής Αμέρικο Βεσπούτσι κ. ά. Μείναμε κατάπληκτοι από την επίσκεψη μας στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των λουλουδιών (Σάντα Μαρία ντελ φιόρε) στην πλατεία Τουόμο με το θαυμαστό τρούλο του Μρουνελέσκι. Ο ναός είναι τεράστιος, κτίζονταν 140 χρόνια τον 13ο και 14ο αιώνα. Δίπλα από το ναό είναι το κωδωνοστάσιο και μετά το βαπτιστήριο. Επίσης πολύ μας εντυπωσίασε το μοναστήρι Σάντα Κρόσε Γοτθικού ρυθμού, κτίστηκε το 1294 με μαρμάρινη πρόσοψη. Το παραπάνω μοναστήρι θεωρείται το πάνθεο της Ιταλίας, γιατί μέσα στο δάπεδο του ναού φιλοξενούνται οι τάφοι, των Μιχαήλ Άγγελου, Γαλιλαίου, Μακιαβέλλι, Γκριμπέτι, Λεονάρδο ντα Βίτσι, Μπρούνι, Βιττόριο Αλφιέρι, Ροσίνι κ. ά. Στον περίβολο του ναού φιγουράρει το άγαλμα του Δάντη και δίπλα ο αετός το σύμβολο της μοναρχίας. 

     Γευματίσαμε στη βασιλική τραπεζαρία στο παλάτι Strozzi με όλη την αρμόζουσα μεγαλοπρέπεια. Το παλάτι βρίσκονταν σε αρίστη κατάσταση, τοιχογραφίες κοσμούσαν όλους τους τοίχους και διατηρείται η παλιά βασιλική επίπλωση. Τον καφέ μας τον ήπιαμε στο βασιλικό σαλόνι και η εμπειρία μας ήταν μοναδική. Εντυπωσιαστήκαμε από την αρχιτεκτονική δομή της πόλης με τα κλασικά αρχοντικά. Οι δρόμοι στην παλιά πόλη είναι πλακόστρωτοι και στους στενούς δρόμους κυκλοφορούσαν πολύ μικρά λεωφορεία με ηλεκτρική κίνηση. Το Ιστορικό κέντρο της παλιάς πόλης έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESKO.

      Με το λιόγερμα βρεθήκαμε στη μεγάλη πλατεία του Γαλιλαίου, που βρίσκεται πάνω σε ένα λόφο και την οποία κοσμεί το χάλκινο άγαλμα του. Από εκεί ψηλά η Φλωρεντία ήταν φαντασμαγορική με τις κεραμοσκεπές, το πολύ πράσινο και τον ποταμό Άρνο με τις πέτρινες τοξωτές γέφυρες. Ο πυρπολημένος ήλιος είχε ήδη ροδίσει και μας αποχαιρετούσε. Το φθινοπωρινό αυτό ηλιοβασίλεμα ήταν η αποθέωση μιας μεστής ημέρας με αναμνήσεις που αποκομίσαμε. Η Φλωρεντία είναι τουριστική πόλη και δέχεται κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες.- Πηγές: Βικιπαίδεια Φλωρεντία. Φωτογραφίες Δακανάλης Μανώλης και διαδίκτυο.

ΚΕΚΛΙΜΕΝΟΣ ΠΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΠΙΖΑΣ

                        ΠΙΖΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ

          Του Δακανάλη Μανόλη πρώην Αγρονόμου

     Στα πλαίσια της πολυήμερης κρουαζιέρας των Μινωικών Γραμμών στην Ιταλογαλλική Ριβιέρα στις 8-11-1999, επισκεφτήκαμε την ιστορική πόλη της Πίζας, που ανήκει στην επαρχία της Τοσκάνης και μετράει 90.000 κατοίκους. ‘Eχει οικονομική και πνευματική ανάπτυξη, ενώ το πανεπιστήμιο της λειτουργεί από το 1343. Την πόλη διασχίζει ο ποταμός Άρνος.

     Ο κεκλιμένος πύργος της Πίζας άρχισε να κατασκευάζεται ως καμπαναριό με μάρμαρο και πέτρα το 1173, από τους αμφιλεγόμενους αρχιτέκτονες αδελφούς Γκουλιέλμο και Μπονάνο Πιζάνο. Ύστερα από έρευνα που έγινε το 2001 υποδεικνύει το γνήσιο αρχιτέκτονα του πύργου της Πίζας τον Ντιοτισάλβι. Η ακούσια κλίση του Πύργου έγινε όταν οι εργασίες βρίσκονταν στο δεύτερο όροφο, γιατί όπως γράφεται θεμελιώθηκε πάνω σε αδύναμο υπέδαφος και σταμάτησαν τις εργασίες. Το 1272 ο αρχιτέκτονας Τζοβάνι Ντι Σιμόνε και οι μηχανικοί έκτισαν τους πάνω ορόφους, με τη μια πλευρά να είναι υψηλότερη από την άλλη. Ο έβδομος όροφος ολοκληρώθηκε το 1319. Το καμπαναριό προστέθηκε το 1372 και τοποθετήθηκαν επτά καμπάνες μια για κάθε νότα της μουσικής κλίμακας. Η κατασκευή διήρκεσε 199 χρόνια και το ύψος του Πύργου είναι 55.86 μέτρα. 

      Η φήμη της πόλης εν πολύς οφείλεται στον κεκλιμένο πύργο της Πίζας, ο οποίος βρίσκεται στη μεγάλη πλατεία των θαυμάτων του Καθεδρικού ναού Diazza del Duomo. Ο Καθεδρικός ναός είναι τεράστιος, επιβλητικός, με πολλές αρχιτεκτονικές πινελιές και συμβολίζει την ζωή. Το βαφτιστήριο αντιπροσωπεύει τη γέννηση, εκεί βαπτίστηκε ο μεγάλος Αστροφυσικός Γαλιλαίος το 1565 και είναι το μεγαλύτερο της Ιταλίας. 

     Το Κοιμητήριο Κάμπο Σάντο στην άκρη της πλατείας συμβολίζει το θάνατο. Το κοιμητήριο κτίστηκε από ένα όγκο ιερού χώματος από το Γολγοθά, που μεταφέρθηκε στην Πίζα κατά την 4η Σταυροφορία από τον Ουμπάλντο ντε Λανφράγκι. Ένας θρύλος αναφέρει, ότι τα πτώματα που θάβονταν στο κοιμητήριο, η αποσύνθεση των γίνονταν μέσα σε 24 ώρες.

     Η πλατεία των θαυμάτων Duomo του καθεδρικού ναού αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ONESCO από το 1987. Η Πίζα προσελκύει κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες όλες τις εποχές του χρόνου και το πρώτο που επισκέπτονται είναι ο κεκλιμένος πύργος. Όλοι μας μείναμε κατενθουσιασμένοι, γιατί γνωρίσαμε αυτά τα μοναδικά αρχιτεκτονικά και αξιόλογα μνημεία.

     Ο Ιταλός ξεναγός στο λεωφορείο μας είπε, ότι υπάρχει μια μεγάλη κόντρα μεταξύ των δήμων της Φλωρεντίας και της Πίζας. Κυκλοφορεί από παλιά η παροιμία στη Φλωρεντία που λέει: «Καλύτερα λείψανο στο σπίτι, παρά φιλοξενούμενος της Πίζας στο σπίτι».- Πηγές: Βικιπαίδεια Κεκλιμένος πύργος της Πίζας. Travelen.eu/ Πίζα. Φωτογραφίες Δακανάλης Μανόλης και από το διαδίκτυο.

AΒΙΝΙΟΝ-ΠΑΛΑΤΙ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

ΑΒΙΝΙΟΝ Του Δακανάλη Μανόλη πρώην Αγρονόμου Η ιστορική πόλη της Αβινιόν βρίσκεται στην περιοχή της Προβηγκίας-Άλπεις-Κυανή Ακτή, στη Νότια Γαλλία και είναι κτισμένη στην αριστερή όχθη του Ροδανού ποταμού. Στέκεται υπερήφανη, οχυρωμένη με μεσαιωνικό τείχος μήκους 5 χιλιομέτρων του 14ου αιώνα. Απαντάται ως χωριό από το 2ο αιώνα πχ και έχει πληθυσμό 92.130 (2015) κατοίκους. Είναι κυρίως γεωργική πόλη με μεγάλα τσιφλίκια και παράγει πάνω από 18 επιτρεπόμενες γνωστές ποικιλίες από κόκκινα και λευκά κρασιά. Την περίοδο 1309-1376 η Αβινιόν βρίσκονταν κάτω από την παπική εξουσία και ήταν γνωστή ως έδρα των 7 παπών γαλλικής καταγωγής. Λόγω των πολιτικών και θρησκευτικών αναταραχών στην Καθολική Εκκλησία, οδήγησαν στη μεταφορά της Έδρας από τη Ρώμη στην Αβινιόν υπό την προστασία του αυτοκράτορα της Γαλλίας. Την περίοδο αυτή η Δυτική Καθολική Εκκλησία τη θεωρεί μαύρη σελίδα και «αιχμαλωσία ή εξορία» της Αβινιόν. Το παπικό ανάκτορο Γοτθικής αρχιτεκτονικής άρχισε να κτίζεται το 1334 εντός των τειχών, στην κορφή της ιστορικής πόλης Αβινιόν. Καταλαμβάνει έκταση 15.000 τμ, διαθέτει τεράστια αιθρία με μεγάλη αυλή, πάνω στη στέγη υπάρχει πύργος και φιγουράρει το άγαλμα της Παναγίας. Αποτελεί ένα αριστούργημα αρχιτεκτονικής κατασκευής και τέχνης. Θυμίζει φρούριο με επάλξεις και πολεμίστρες. Το παπικό Παλάτι συγκαταλέγεται στα μνημεία της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς της UNESCO από το έτος 1995. Η εποχή αυτή ήταν επικερδής για την πόλη της Αβινιόν, γιατί πολλοί καλλιτέχνες, άνθρωποι των γραμμάτων και σύμβουλοι ακολούθησαν τους πάπες. Έτσι η πόλη απέκτησε κοσμοπολίτικο χαρακτήρα, ακολούθησε μεγάλη ανάπτυξη και οικονομική άνθιση. Κατά την πολυήμερη κρουαζιέρα των Μινωικών Γραμμών στην Ιταλογαλλική Ριβιέρα, επισκεφτήκαμε την πόλη Αβινιόν στις 12-11-1999. Οι δρόμοι εντός των τειχών ήταν στενοί, δαιδαλώδης, ενώ οι πλατείες ήταν κατάφυτες με πλατάνια. Η αγορά είχε πολλά σύγχρονα καταστήματα, αλλά και αρκετά παλαιοπωλεία. Η ώχρα των σπιτιών εναρμονίζεται πλήρως με τα τείχη και το παλάτι. Το ποτάμι είναι πλωτό και διαθέτει μαρίνες για βάρκες και γιότ. Πέτρινες τοξωτές γέφυρες πάνω από το ποτάμι συνδέουν την μια όχθη με την άλλη. Η επίσκεψη μας στο παλάτι θα μας μείνει αξέχαστη, όσο αφορά την εσωτερική αρχιτεκτονική διαρρύθμιση, την πολυτέλεια και τη χλιδή. Διαθέτει μεγάλες αίθουσες τις οποίες κοσμούν εξαιρετικοί πίνακες μεσαιωνικής ζωγραφικής και υψηλής τέχνης αγάλματα. Εντυπωσιάζουν οι τεράστιοι τάπητες, που είναι αναρτημένοι στους τοίχους για να μην καταστρέφονται από την χρήση των επισκεπτών. Πάνω τους έχουν υφανθεί διάφορα αρχαία σημαντικά κομβικά γεγονότα της ιστορίας, από τα οποία ξεχωρίζουν, ο θάνατος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Βαβυλώνα το 323 πχ και η ήττα του Αττίλα στη Μάχη των Εθνών από τους Ρωμαίους, Γαλάτες, Βουργουδούς και Βησιγότθους το 451. Σήμερα η Αβινιόν διατηρεί την αίγλη του αλλοτινού μεγαλείου της. Πάνω από μισό αιώνα τον Ιούλιο η πόλη φιλοξενεί το φεστιβάλ Θεάτρου, χορού και μουσικής. Η επίσκεψη στην Αβινιόν είναι ένας ρομαντικός προορισμός με πολλά αξιοθέατα, πλούσια ιστορία και δέχεται χιλιάδες τουρίστες το χρόνο.- Πηγές: Βικιπαίδεια. Athimorama.gr Ιστοσελίδα. Φωτογραφίες Δακανάλης Μανόλης. Σταυρακάκης Γιώργης από Άγιο Νικόλαο και από το διαδίκτυο.

ΠΟΜΠΗΙΑ

                         ΠΟΜΠΗΙΑ

          Του Δακανάλη Μανόλη πρώην Αγρονόμου

     Η Πομπηία χτίστηκε τον 8ο αιώνα πΧ από τους Όσκους στους πρόποδες του Βεζούβιου. Αρχικά υποτάχθηκε στο Ελληνικό Κράτος της Κούμας. Αργότερα την κατέλαβαν οι Ετρούσκοι και στα τέλη του 5ου αιώνα καταχτήθηκε από τους Σαμνίτες. Το 310 πχ οι Σαμίτες ηττήθηκαν από τους Ρωμαίους και η Πομπηία πέρασε στους Ρωμαίους. Είχε όμως επηρεαστεί από τον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό.

      Η ευρύτερη περιοχή γύρω από το Βεζούβιο έχει ηφαιστιογενές έδαφος, το οποίο είναι πολύ γόνιμο για τις καλλιέργειες. Ως εκ τούτου οι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και παρήγαγαν ξακουστά κρασιά. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Η Πομπηία είχε 20.000 κατοίκους ήταν οχυρωμένη περιμετρικά με τείχη μήκους 3 χιλιομέτρων, με οκτώ εισόδους και κεντρική αγορά καταστημάτων. Λάτρευαν πολλούς θεούς μεταξύ αυτών και τον Πρίαπο θεό της γονιμότητας. 

      Η Πομπηία είχε χαρακτηριστεί ως πόλη της ακολασίας. Το 62 μΧ έγινε σφοδρότατος σεισμός, ο οποίος μετέτρεψε την πόλη σε ερείπια. Στις 24-8-79 μΧ προκλήθηκε φοβερή έκρηξη του Βεζούβιου και ένα τεράστιο κύμα από στάχτη έθαψε τα πάντα μέσα σε λίγες ώρες. Τρεις πόλεις καταστράφηκαν, η Πομπηία, η Ηράκλεια (Ερκουλάνο) και η Σταβίες. Όσοι πρόλαβαν έφυγαν, οι υπόλοιποι θαφτήκαν από τη στάχτη ύψους 6-7 μέτρων στο σημείο που βρίσκονταν. Αρκετοί επιζώντες επέστρεψαν τις επόμενες μέρες, αλλά νέο κύμα τέφρας τους σκέπασε και έχασαν τη ζωή των. Την έκρηξη περιέγραψε ο Πλίνιος ο Νεότερος, ο οποίος είναι μάρτυρας του φοβερού θεάματος και δίνει εντυπωσιακή περιγραφή.. «Σύντομα πάνω από τις ψηλές φλόγες απλώνεται ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο που επισκιάζει τον ήλιο. Θεομηνία από πετρώματα και πυρακτωμένα κατάλοιπα ξεχύνεται πάνω στην Πομπηία. Καταρρέουν τοίχοι, στέγες, έπειτα ένα κύμα φτιαγμένο από μίγμα στάχτης και νερού σβήνει κάθε μορφή ζωής. Στο βαθύ και συνεχές σκοτάδι η αποκαλυπτική σκηνή τονώνεται ακόμα περισσότερο από κεραυνούς, σεισμούς, θαλασσοταραχές, οι λίγοι που επέζησαν, προσπάθησαν να σωθούν προς την Στάμπια και την Νοτσέρα, αλλά πεθαίνουν όταν παντού καταφθάνουν δηλητηριώδη αέρια. Αυτή η κόλαση διαρκεί τρεις ημέρες και ύστερα πλήρης ησυχία. Ένα στρώμα θανάτου πάχους πέντε η έξι μέτρων, απλώνεται από το Ερκολάνο έως την Στάμπια». (Πηγές: Βιβλίο ΠΟΜΠΗΙΑ του Ιταλού Αλμπέρτο Καρπιτσέτσι σελ. 4 μεταφρασμένο στα Ελληνικά 1977).

      Ο Ιταλός ηφαιστειολόγος Giuseppe Mastrolorenzo επισημαίνει στο National Ceographic, ότι ο Βεζούβιος που βρίσκεται 10 χιλιόμετρα από την Πομπηία, έκανε 6 διαδοχικές εξάρσεις με αποτέλεσμα θερμά κύματα λάβας να σκεπάσουν το έδαφος, ενώ παράλληλα ο αέρας μετέφερε τοξικά αέρια και τέφρα. Οι θερμοκρασίες τόσο στους εσωτερικούς, όσο και εξωτερικούς χώρους έφθασαν τους 300 βαθμούς κελσίου. 

      Η Πομπηία ξεχάστηκε και παράλληλα χάθηκε κάθε ίχνος της. Το 1592 τυχαία κατά τις εργασίες κατασκευής υπόγειου υδραγωγείου, βρέθηκαν πολλά σημαντικά αρχαία αντικείμενα. Σε μετέπειτα ανασκαφές αποκαλύφθηκε το μεγαλείο της πόλης, με τον πλούσιο θησαυρό της, τον οποίο βλέπουμε και θαυμάζουμε. Μάθαμε λεπτομέρειες της καθημερινότητας των κατοίκων της. Διασώθηκαν πλούσιες επαύλεις, πολυάριθμοι ναοί, όπως του Δία, του Απόλλωνα, της Αφροδίτης, η αγορά, μικρό και μεγάλο θέατρο, αψίδες, κρήνες, τοιχογραφίες, λουτρά, οίκοι ανοχής με τρυφερές ερωτικές σκηνές σε τοιχογραφίες και σπίτια των απλών κατοίκων. Μια από τις πολλές επαύλεις ανήκε στον Σαλλούστιο Φάουνου (Σαλούστρος προέρχεται από την Ιταλία). Από 5-16 Νοεμβρίου 1999 οι Μινωικές Γραμμές πραγματοποίησαν κρουαζιέρα στην Ιταλογαλλική Ριβιέρα με πάνω από 400 άτομα, στην οποία συμμετείχα. Επισκεφθήκαμε τα ωραιότερα μέρη της Νοτίου Ευρώπης και την Πομπηία. 

      Κατά την επίσκεψη μας στην Πομπηία στις 7-11-1999 την περιηγηθήκαμε και θαυμάσαμε τον αρχαίο της πολιτισμό. Προσωπικά νόμιζα, ότι βρισκόμαστε σε ελληνικό αρχαιολογικό χώρο, όλα ήταν αντίγραφα της Ελληνικής αρχιτεκτονικής και τεχνογνωσίας, ενώ οι περισσότερες τοιχογραφίες είχαν ελληνικές παραστάσεις. Οι Έλληνες τον 6ο πχ αιώνα επεκτάθηκαν στη δύση με αποικίες ιδρύοντας την Μεγάλη Ελλάδα. Ο αποικισμός της Κάτω Ιταλίας και Σικελίας από τους Έλληνες έγινε τάχιστα από το 736 μέχρι το 683 π.χ. Οι Έλληνες δεν περιορίστηκαν μόνο στην ίδρυση αποικιών, αλλά και τον εξελληνισμό των ντόπιων, μεταφέροντας την τέχνη, τη μετάδοση της γλώσσας, την οικονομική, κοινωνική και πολιτική οργάνωση των αποίκων. Δεν είναι τυχαίο ότι 5 χωριά της Καλαβρίας και 9 της Απουλίας ομιλούν ακόμα και σήμερα την Ελληνική γλώσσα, τα γκρεκάνικα. Θεωρούνται ότι είναι οι εναπομείναντες των αποικιών της Μεγάλης Ελλάδας. 

      Μας έχει μείνει αξέχαστη η πολυήμερη αυτή κρουαζιέρα, γιατί γνωρίσαμε εκτός των άλλων και μια άλλη ξεχασμένη Ελλάδα.-

       Πηγές: Βιβλίο ΠΟΜΠΗΙΑ Αλμπέρτο Κ. Καρπιτσέτσι μεταφρασμένο στα Ελληνικά 1977. www.mixanitouxronou.gr ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ 18-9-2020. Βικιπαίδεια. Φωτογραφίες Δακανάλης Μανόλης και από το βιβλίο ΠΟΜΠΗΙΑ. ΑΡΧΑΙΩΝ ΤΟΠΟΣ theancientwebgreece.wordpress.com.